กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 267 พวกเจ้ารวมหัวกันเข้ามาเลยดีกว่า
“คิดจะเอาข้าไปหลอมเป็นโอสถเรอะ ความคิดเจ้าไม่เลวเลยนี่” ซูฝานกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“คนป่าเถื่อนโอหังนัก คิดหรือว่าจะต่อกรกับพวกข้าได้!” ผู้เฒ่าเมฆามารตวาดเสียงกร้าว “เข้ามาในถุงแพรหมื่นมารของข้า แล้วอยู่นิ่ง ๆ ให้ข้าหลอมเสียเถอะ!”
ผู้เฒ่าเมฆามารเริ่มร่ายเคล็ดมือ ปราณมารสีดำหลายสายพวยพุ่งออกมา พุ่งตรงไปยังถุงผ้าป่านกลางเวหา
วิญญาณแค้นกลางเวหากรีดร้องคำราม วิญญาณแค้นนับไม่ถ้วนเริ่มดิ้นรนและพุ่งทะลักเข้าไปในถุงผ้าป่าน เสียงลมปราณมารหวีดหวิว บดบังฟ้าดินจนถุงผ้าป่านขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งกลายร่างเป็นขนาดเท่าภูเขาขนาดย่อม
แรงดูดจากภายในถุงยิ่งบิดเบี้ยวรุนแรง เสียงโหยหวนดุจภูตผีปีศาจร้ายดังแว่วออกมาไม่ขาดสาย
“ฮ่า ๆ ๆ เจ้าคนป่าเถื่อนยังคิดจะขัดขืนอีกรึ? แค่ขั้นฝ่าด่านเคราะห์ตัวกระจ้อยร่อย หากเป็นวันวาน ข้าใช้เพียงมือเดียวก็สังหารเจ้าได้แล้ว วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะจะจับเจ้ามาปรุงยา ข้าคงไม่ควักถุงแพรหมื่นมารออกมาหรอก!”
ผู้เฒ่าเมฆามารหัวเราะลั่นอย่างเหิมเกริม ทั่วร่างอบอวลไปด้วยปราณมารอันดำมืด
ทว่าในชั่วพริบตาต่อมา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับชะงักค้างไปกะทันหัน
“ผัวะ——”