ตอนที่ 216 เกือบจะเผาโดนข้าแล้ว

ตอนที่ 216 เกือบจะเผาโดนข้าแล้ว

“ปีศาจบังอาจนัก เมืองเฟิงเสวี่ยใช่ที่ที่เจ้าจะมาได้รึ!”

เสียงตวาดกร้าวสายหนึ่งดังมาจากในเมือง

ตามติดมาด้วยเสียงอีกหลายสาย ประกายดาบและเงากระบี่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งตรงเข้าใส่มังกรน้อยที่กำลังวางก้ามโอหังอยู่กลางเวหา

มังกรน้อยก็ไม่ได้โง่เขลา รู้ตัวว่าไม่อาจต้านทานได้ จึงรีบวกตัวพุ่งดิ่งลงมาทันที

ณ หน้าประตูเมือง มังกรน้อยแปลงกายกลับเป็นม้าขาวอีกคำรบ หลบหลีกกระบวนท่าเหล่านั้นไปได้ พร้อมกับพุ่งตรงไปหลบอยู่ด้านหลังของซูฝาน ย่อร่างของมันให้เล็กลงแล้วหมอบลงกับพื้น

ซูฝานหัวเราะเยาะด้วยความระอา “เจ้าคนขี้ขลาด เมื่อครู่ยังทำดุร้ายอยู่มิใช่รึ?”

มังกรน้อยถลึงตาใส่ซูฝานอย่างมีชีวิตชีวาราวกับมนุษย์ ประหนึ่งจะบอกว่า ‘ขืนยังดุต่อก็โดนตีสิ เจ้าโง่หรือเปล่า?’

ครานั้น มีร่างหลายสายเหาะทะยานมาจากกลางอากาศ เข้าล้อมซูฝาน มังกรน้อย และจื่ออี๋เอาไว้

ชายวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้ามีสีหน้าเคร่งขรึมดูน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงอารมณ์ ช่างดูน่าหวั่นเกรงยิ่งนัก