กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 5 ข้าเอาทั้งหมด
ในลานเรือน ซูฝานพาเสี่ยวจี๋เสียงเลือกห้องเสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็นั่งดื่มชาอยู่ข้างโต๊ะหินในลาน
ซูฝานจ้องมองเสี่ยวจี๋เสียงที่น่ารักผุดผ่องราวกับตุ๊กตากระเบื้องซึ่งยืนอยู่ด้านข้างจนเหม่อลอย เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าเสี่ยวจี๋เสียงมีอะไรแปลก ๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าคืออะไรกันแน่
ผ่านไปครู่ใหญ่เขาถึงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกแล้วเอ่ยว่า "ช่างเถอะ การที่เราได้พบกันอาจเป็นวาสนา จากนี้ไปก็คิดเสียว่าที่นี่คือบ้านของเจ้าเถอะ"
"เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์อา!" เสี่ยวจี๋เสียงขานรับด้วยน้ำเสียงร่าเริง
เมื่อได้ยินนางเรียกตนว่าอาจารย์อา ซูฝานก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ช่างเป็นเด็กที่สั่งสอนได้ดีแท้!
"ข้าขอถามเจ้าหน่อย ตอนอยู่ในโลกคนธรรมดา เจ้าเคยคำนับอาจารย์ให้สอนอ่านออกเขียนได้บ้างหรือไม่" ซูฝานเอ่ยถาม