เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“แม่ ทำไมแม่ถึงมีร้านค้าในเมืองหลวงได้ล่ะ”
หลี่ย่าจิ้งพยายามสะกดกลั้นโทสะที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจ
เงยหน้าจ้องมารดาตระกูลหลีเขม็ง หวังจะมองหาร่องรอยพิรุธบางอย่างจากสีหน้าของเธอ
มารดาตระกูลหลีเงยหน้าสบตากับหลี่ย่าจิ้ง ในใจก็พลันกระตุกวูบ
ด้วยความกลัวว่าเธอจะเข้าใจผิด จึงรีบอธิบายว่า “นี่เป็นสินเดิมเจ้าสาวที่ยายของลูกให้แม่มา”
พลางพูดจบ เธอก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อว่า “เมื่อก่อนยายกับตาของลูกเปิดร้านผ้าไหม”
“หลังจากก่อตั้งประเทศ ตาของลูกรู้สึกว่าสถานการณ์ในประเทศไม่สู้ดี ก็เลยขายทรัพย์สินของที่บ้านทิ้ง แล้วย้ายไปอยู่เซียงเจียง”
“ส่วนที่เหลืออยู่ที่บ้านซึ่งขายไม่ออก ก็เลยยกให้แม่กับน้าเล็ก”
หลี่ย่าจิ้งได้ยินดังนั้นก็กำโฉนดบ้านในมือแน่น จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ต่างอะไรจากตัวตลก