กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
วันถัดมา
โรงพยาบาลเมืองหลวง
ฟางอี๋ถือผ้าขนหนูเช็ดแก้มและมือของแม่ลู่อย่างรุนแรงพลางก่นด่าเสียงเบา “ล้มแล้วทำไมไม่ตาย ๆ ไปซะเลยล่ะ!”
“แบบนี้ฉันก็ไม่ต้องมาคอยเทขี้เทเยี่ยวให้แม่ทุกวันหรอก!”
พี่ใหญ่ลู่ได้ยินดังนั้น ขมวดคิ้ว ตวาดเสียงเข้ม “ฟางอี๋ เธอพูดจาอะไรแบบนั้น!”
“นี่แม่ฉันนะ เธอเป็นลูกสะใภ้ ปรนนิบัติดูแลท่านมันไม่สมควรหรือไง”
“หรือเธออยากจะเหมือนกู้อี๋หาน ไม่สนใจไยดีแม่เลย!”
พูดจบ สายตาก็ปรายมองไปยังหน้าประตูห้องผู้ป่วยโดยไม่ให้เป็นที่สังเกต
ฟางอี๋เหลือบมองพี่ใหญ่ลู่ที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ เม้มปาก “ฉันพูดผิดหรือไง”
“แม่นอนพะงาบ ๆ อยู่แบบนี้ สุดท้ายคนที่ต้องลำบากก็ไม่ใช่ฉันหรอกเหรอ…”