ตอนที่ 342 ค่อยๆ ทรมาน

กู้อี๋หานทำความคุ้นเคยกับราคาสินค้า ดึงสมุดบัญชีลงทะเบียนสินค้าในลิ้นชักออกมาเปิดดูอยู่ครู่หนึ่ง

เธอช้อนสายตาขึ้นกวาดมองไปทางประตูทางเข้าสถานีบริการ คนไม่ได้เยอะมากนัก มีทยอยเดินเข้ามาประปรายไม่กี่คน

สถานีบริการของเขตบ้านพักครอบครัวทหารโดยทั่วไปจะไม่ค่อยมีปัญหาสินค้าขาดแคลน จึงไม่ต้องกังวลว่าจะเหมือนกับสหกรณ์จัดจำหน่ายด้านนอก ที่พอเปิดประตูก็จะมีผู้คนแห่กรูแย่งกันเข้ามาเป็นฝูงผึ้ง

“สหาย ฉันต้องการซื้อสบู่หอม 1 ก้อน”

“คูปองอุตสาหกรรม 1 ใบ 8 เหมา”

กู้อี๋หานบอกราคาโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า จากนั้นหันหลังไปหยิบสบู่ 1 ก้อนมาวางไว้บนเคาน์เตอร์

ในจังหวะที่อู๋เหม่ยลี่กำลังควักเงิน พลันเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือกู้อี๋หาน สายตาพลันชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง