ตอนที่ 322 สงสัยว่าเป็นวัยทอง

ห้องรับแขกอันกว้างใหญ่ เงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน

พ่อลู่หยิบตะเกียบขึ้นมา แล้วเอ่ยเสียงขรึม “กินข้าว”

ชั่วพริบตา มีเพียงเสียงตะเกียบคีบกับข้าวกระทบจานดัง “กริ๊งกร๊าง”

ฮ่าวฮ่าวไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ พ่อกับปู่ถึงปราณชีวิตขึ้นมา

เขาช้อนสายตามองแม่ลู่ที่ไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อยอย่างระมัดระวัง

เขาสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายไม่ชอบตนเอง แม้กระทั่งยามที่สายตากวาดมองมาที่เขาโดยจิตสำนึก ในดวงตาก็ยังแฝงแววรังเกียจอยู่สายหนึ่ง

อย่าถามเขาเลยว่าทำไมถึงรู้

เพราะครูที่โรงเรียนอนุบาลเวลามองเด็กที่ไม่รักษาความสะอาด เนื้อตัวสกปรกมอมแมม ก็ใช้สายตาแบบนี้