ตอนที่ 289 ไม่อาจทดแทนได้

เขตบ้านพักครอบครัวทหาร

ฮ่าวฮ่าววิ่งไล่จับลูกสุนัขเสี่ยวเฮยตัวไม่เล็กไม่ใหญ่เล่นอยู่ในลานบ้าน เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้น

เขาก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางประตู เห็นกู้อี๋หานจูงด้วยตัวเองเดินเข้ามา

เด็กน้อยตะโกนพลางวิ่งมาเกาะต้นขาของกู้อี๋หานไว้แล้วยู่ปาก

พูดด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ว่า “แม่ กลับมาช้าจัง”

กู้อี๋หานจอดด้วยตัวเองให้เข้าที่ ก้มตัวลงอุ้มเขาขึ้นมา หอมแก้มเขาแล้วเอ่ยขึ้น

ยิ้มพลางถามว่า “คิดถึงแม่เหรอ”

ลู่หวยหลินถือชามใบใหญ่เดินออกมาจากห้องครัว ช่วยอธิบายว่า “พอฮ่าวฮ่าวถึงบ้านแล้วไม่เห็นเธอ ก็ยู่ปากน้อย ๆ หน้าบูดตลอดเลย”

ได้ยินเช่นนั้น กู้อี๋หานก็แตะจมูกน้อย ๆ ของฮ่าวฮ่าวเบา ๆ