เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หูซานขยี้ตาพลางมองกู้อี๋หานด้วยสายตาตัดพ้อ
เธออาศัยอยู่ในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ไม่ต้องกังวลเรื่องที่คุณย่ากู้จะมารังควาน แต่ตัวเองทำแบบนั้นไม่ได้นี่!
เมื่อนึกถึงท่าทางของคุณย่ากู้ที่สั่งให้เธอไปทวงขนมเค้กไข่จากกู้อี๋หานอย่างวางท่าสมเหตุสมผล
เธอก็ขยี้ผมอย่างหงุดหงิด บ่นขึ้นว่า “โทษเธอเลย เลี้ยงความอยากของคุณย่ากู้จนเคยตัว!”
“เมื่อก่อนเธอซื้อขนมของกินเล่นให้ท่านทุกสัปดาห์ ตอนนี้จู่ ๆ ก็ตัดทอนลง ท่านจะไปยอมรับได้ยังไง”
พอรับไม่ได้ ก็ต้องหาคนมารองรับอารมณ์บ้า ๆ หาตัวกู้อี๋หานไม่เจอ
ก็คงไม่พ้นต้องมาตามตื๊อตัวเองที่เจอกู้อี๋หานได้ทุกวันไม่ใช่หรือไง
กู้อี๋หานมองสีหน้ากลัดกลุ้มของหูซานอย่างขบขัน ยิ้มพลางเอ่ยว่า “พี่ซานกลัวว่าย่าของฉันจะไปหาพี่เหรอ”
หูซานช้อนตาขึ้นค้อนกู้อี๋หานหนึ่งวง