กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
บ้านของรองผู้บังคับกองพันหวัง
“ให้ชุนเฉ่ามานอนกับฉันมันจะเป็นอะไรไป!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าตาเธอที่กำลังตั้งครรภ์อยู่ แม่หนูพรรค์นั้นคิดอยากจะมานอนกับฉัน ฉันยังรังเกียจว่ามันจะพาซวยเลย!”
แม่ของรองผู้บังคับกองพันหวังยืนอยู่หน้าโต๊ะกินข้าว ถือทัพพีตักข้าวเคาะลงบนอ่างกระเบื้อง ส่งเสียงโลหะดัง “เก๊ง ๆ”
สายตาจ้องเขม็งไปที่จางเสีย ปากก็พร่ำบ่นไม่หยุด
จางเสียไม่ได้สนใจเธอ เอาแต่ใช้มือปิดหูลูกสาวไว้แน่น ไม่ยอมให้เธอได้ยินเสียงรังเกียจเดียดฉันท์ของย่า
ชุนเฉ่าเบิกตากลมโตไร้เดียงสามองหลานเฉ่า แล้วส่งยิ้มหวานให้อย่างน่ารักจนเห็นลักยิ้มเล็ก ๆ
ร้องเรียกด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ว่า “แม่ หิว”
จางเสียมองแก้มอันอ่อนเยาว์ของลูกสาว พอได้ยินเธอพูดว่าหิว ในแววตาก็ฉายรอยปวดใจแวบหนึ่ง