ตอนที่ 245 รางวัลอย่างงาม

เจียงจื่อเฟิงมองปู่ที่ผมเริ่มขาวโพลน ในใจก็รู้สึกไม่ดีเช่นกัน

เขาพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นปนสะอึกสะอื้น “ปู่ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวใจดีคนนั้นเมื่อคราวที่แล้ว”

“ที่จุนเจือปลายข้าวโพดให้พวกเรา ตอนนี้ปู่จะยังมีแรงมาสั่งสอนฉันอยู่อีกเหรอ”

คุณปู่เจียงได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป เขารู้ดีว่าหลานชายตัวน้อยติดตามตนเองตกระกำลำบากมามากตั้งแต่ยังเด็ก

ต้องทนสายตาดูแคลนและคำด่าทอจากคนแปลกหน้ามานับไม่ถ้วน

จนทำให้นิสัยของเขากลายเป็นคนสุดโต่ง เย็นชา และเห็นแก่ตัว

เจียงจื่อเฟิงอาศัยจังหวะที่คุณปู่เจียงกำลังเหม่อลอย ยื่นมือไปแย่งแผ่นกระดาษในมือเขามา

พับอย่างระมัดระวัง แล้วเก็บแนบตัวไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านใน

“ปู่ พวกเราเกือบจะอดตายกันอยู่แล้วนะ”