กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กู้อี๋หานถูกเสียงเอะอะโวยวายจากลานบ้านข้าง ๆ รบกวนจนสีหน้าดูย่ำแย่ถึงขีดสุด
อุตส่าห์ได้หยุดวันลาประจำปีไม่กี่วัน แต่ไม่มีเช้าวันไหนเลยที่ได้นอนจนตื่นเองตามธรรมชาติ
เธอจำต้องดึงผ้าห่มขึ้นมาอย่างน้อยใจ คลุมศีรษะทั้งหัวมิดอยู่ใต้ผ้าห่ม
สองมืออุดหูเอาไว้ เตรียมจะการนอนต่อหลังตื่นอีกสักงีบ
“เสี่ยวฮั่น”
คุณย่ากู้ส่งเสียงเรียกเบา ๆ แนบตัวฟังที่หน้าประตูอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่มีความเคลื่อนไหวใด
เธอค่อย ๆ แง้มเปิดห้องนอนมองเข้าไปด้านใน มองเห็นหลานสาวตัวน้อยนอนคลุมผ้าห่มอยู่ ก็ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย 3
เดินย่องเข้าไปอย่างแผ่วเบา แล้วดึงผ้าห่มของเธอลงมา
พึมพำขึ้นว่า “ทำไมนอนคลุมหัวแบบนี้ ไม่กลัวตดรมตัวเองบ้างหรือไง”
กู้อี๋หานปล่อยให้คุณย่ากู้ดึงผ้าห่มลงมาตามใจ