เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เที่ยงวัน
ในที่สุดกู้อี๋หานก็ได้กินข้าวปลาอาหารที่มีรสชาติตามปกติเสียที น้ำแกงนกพิราบที่คุณย่ากู้ตุ๋นนั้นรสชาติดียิ่งนัก
เธอยกนิ้วโป้งขึ้นมาพลางเอ่ยชม “ย่า รสมือของย่านี่สุดยอดจริง ๆ ไม่มีที่ติเลย”
คุณย่ากู้ถลึงตาใส่หลานสาวตัวน้อยอย่างนึกเคือง
“ช่วงพักฟื้นหลังคลอดก็กินไปตั้งหลายตัวแล้วไม่ใช่เหรอ ย่าได้ยินนะตอนที่แกบ่นกับเสี่ยวลู่ว่าน้ำแกงจืดชืดไม่มีรสชาติ”
กู้อี๋หานวางชามกับตะเกียบลงด้วยรอยยิ้ม เดินเข้าไปนั่งลงข้างกายคุณย่ากู้ กอดแขนท่านพลางออดอ้อน “ย่า หลานสาวรู้ตัวว่าผิดแล้ว”
คุณย่ากู้ปรายตามองหลานสาวตัวน้อยที่ได้รับการบำรุงจนขาวผ่องเนียนนุ่มในช่วงพักฟื้นหลังคลอด “อยู่ในความสุขแต่ไม่รู้คุณค่า”
กู้อี๋หานรีบพยักหน้าทันควัน ยิ้มพลางเออออตาม “ย่าสั่งสอนได้ถูกต้องที่สุดเลย”