ตอนที่ 167 โรงอาหารเล็ก

หลังอาหารเย็น

ลู่หวยหลินช่วยนวดน่องให้เมียที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง

พอนึกถึงตอนกินข้าวที่สองย่าหลานไม่คุยกันสักคำ เขาก็ถามอย่างสงสัย “เมีย เธอแง่งอนอะไรกับย่าหรือเปล่า”

กู้อี๋หานปรายตาค้อนใส่เขาหนึ่งวง ก่อนพูดเสียงขุ่น “เปล่าสักหน่อย”

ลู่หวยหลินพินิจสีหน้าของเมียอย่างละเอียด สายตาที่ล่อกแล่กนั่นมองปราดเดียวก็รู้ว่ากำลังโกหก จึงขยับเข้าไปใกล้เธอทันที

เขาดึงเธอเข้ามากอดในอ้อมอก “ย่าแอบปาดน้ำตาอยู่ในห้องครัวน่ะ”

กู้อี๋หานได้ยินเช่นนั้นในใจก็พลอยน้อยใจขึ้นมา ตั้งแต่ตั้งครรภ์มา ฮอร์โมนเพศหญิงหลั่งมากเกินไป เธอจึงทนรับความน้อยใจไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

ลู่หวยหลินเหลือบเห็นน้ำตาของเมียคลอเบ้า ก็ปวดใจขึ้นมาครามครัน