เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ตลอดทาง ทั้งสามคนเงียบจนไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร
กู้อี๋หานเองก็สังเกตเห็นว่าอารมณ์ของสองแม่ลูกลู่หวยหลินดูผิดปกติ
หลังจากถึงบ้าน แม่ลู่ผลักประตูห้องรับแขก แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาทันที สองมือถักเสื้อไหมพรมอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงฟึ่บฟั่บ
กู้อี๋หานมองมือที่กำลังถักเสื้อไหมพรมของแม่ลู่อย่างครุ่นคิด
เธอเดินเข้าไปข้างกายลู่หวยหลินอย่างระมัดระวัง แนบชิดใบหูของเขาแล้วกระซิบถาม “แม่เป็นอะไรไปน่ะ”
ลู่หวยหลินจูงมือเมียของตนแล้วตรงกลับเข้าห้องนอนทันที “ไม่ต้องไปสนใจเธอหรอก ประเดี๋ยวก็หายแล้ว”
กู้อี๋หานนั่งลงบนเตียงทันที พลางหยิบกล่องเครื่องประดับประณีตที่ได้มาขึ้นมาดูเล่น แล้วเอ่ยเรียบ ๆ “คุณทำแม่โกรธจนแทบแย่แล้วนะ”
ลู่หวยหลินนั่งลงข้างกายกู้อี๋หาน หัวเราะเบา ๆ ออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก “เธอดูออกได้ยังไงว่าแม่โกรธ”