กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กู้อี๋หานได้ยินเสียงฝีเท้าของหลินอี้เฟยที่ค่อย ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ
เธอเดินออกมาอย่างระมัดระวัง มองดูแผ่นหลังของอีกฝ่ายพลางทอดถอนใจ “ไปสงสารคนอื่น ก็ต้องซวยไปตลอดชีวิตนั่นแหละ”
กู้อี๋หานกลับไปนั่งอาบแดดบนแท่นหินขนาดใหญ่ สายตามองดูเหมาเหมากับเสี่ยวอู๋ที่อยู่เชิงเขาใหญ่
เจ้าเสี่ยวอู๋คนนี้ก็ไม่รู้ว่ามาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่
“เสี่ยวฮั่น”
พอได้ยินเสียงตะโกนใสแจ๋ว กู้อี๋หานก็เอี้ยวตัวไปมอง ที่แท้กลับเป็นหลี่ย่าจิ้ง
เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน เพิ่งจะยืนได้มั่นคงก็ถูกอีกฝ่ายโผเข้ากอดเต็มรัก พลางกระโดดโลดเต้นพูดว่า “ในที่สุดก็เจอเธอแล้ว”
กู้อี๋หานมองหลี่ย่าจิ้งด้วยความขบขัน สงสัยเหลือเกินว่าเธอรู้ได้อย่างไรว่าตนอยู่ที่นี่ จึงยิ้มถาม “เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่”