เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากกู้อี๋หานเดินออกมาจากป่าละเมาะเล็ก เธอก็ขึ้นขี่จักรยานด้วยตัวเองมุ่งหน้าไปยังเขตบ้านพักครอบครัวทหาร
เดิมทีเธอยังนึกกังวลว่าตอนที่ตนเองปลีกตัวออกมา จะถูกเฉียวซูฮุ่ยกับเสิ่นอวี้เจี๋ยจับได้ว่าแอบส่อง
ใครจะไปรู้ว่าหนูแฮมสเตอร์น้อยกลับเข้าไปในมิติแล้ว ซ้ำยังพึ่งพาได้ขนาดนี้ มันใช้การควบคุมด้วยพลังจิตวิญญาณจัดการกับกิ่งไม้ระหว่างที่เธอเดินเคลื่อนไหว จนไม่ส่งเสียงดังเล็ดลอดออกมาเลย
นายทหารที่หมอบอยู่บนต้นไม้จึงได้แต่มองดูเธอเดินออกจากป่าละเมาะเล็กไปต่อหน้าต่อตาด้วยสีหน้าอิจฉาริษยา
หนูแฮมสเตอร์น้อยพูดเยาะเย้ยอย่างสะใจว่า “นายทหารคนนั้นจะแอบดูคนอื่นลักลอบมีชู้ทั้งทีก็ยังเลือกทำเลไม่เป็น”
“ดันไปหมอบอยู่ตรงที่สะดุดตาขนาดนั้น ขอแค่เขาลงจากต้นไม้ รับรองว่าต้องถูกสองคนนั้นจับได้แน่นอน”
กู้อี๋หานหลุดหัวเราะ “พรืด” ออกมาคำหนึ่ง จนกระทั่งหัวเราะจนพอใจ