กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ระหว่างทางที่ลู่หวยหลินเดินกลับ บังเอิญพบหลินอี้เฟยกำลังประคองเฉียวซูฮุ่ยเดินอย่างระมัดระวัง
หลินอี้เฟยเห็นลู่หวยหลินถือของอยู่คนเดียว จึงโพล่งถามออกไป “ผู้การลู่ ทำไมมีแค่นายคนเดียว เสี่ยวฮั่นล่ะ”
พอคำพูดนี้หลุดออกจากปาก หลินอี้เฟยเองก็ถึงกับชะงักไป
เฉียวซูฮุ่ยก็คว้าแขนของหลินอี้เฟยไว้แน่นโดยจิตสำนึกเช่นกัน
ลู่หวยหลินได้ยินหลินอี้เฟยเรียกเมียของตนเองว่าเสี่ยวหาน ในใจก็เริ่มรู้สึกหึงหวงขึ้นมา แม้แต่ตนเองยังไม่เคยเรียกสนิทสนมขนาดนั้นเลย
ลู่หวยหลินชักสีหน้าเย็นชา พูดอย่างไร้อารมณ์ “ผู้การหลิน นายกับเมียของฉันไม่ได้สนิทกัน เรียกเสี่ยวหานคงจะไม่เหมาะมั้ง”
พูดจบสายตาก็กวาดมองเมียของหลินอี้เฟยแวบหนึ่ง เห็นเธอจับแขนของหลินอี้เฟยไว้แน่น