กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กู้อี๋หานกับลู่หวยหลินเดินออกมาจากภัตตาคารของรัฐ เนื่องจากเป็นฤดูร้อน ฟ้าจึงมืดค่อนข้างช้า เวลานี้ท้องฟ้าจึงยังไม่มืดสนิท
ลู่หวยหลินจ้องมองดวงตาของกู้อี๋หานเขม็งแล้วเอ่ยว่า “ฉันไปส่งเธอที่บ้านนะ”
กู้อี๋หานมองท่าทางประหม่าของลู่หวยหลินแล้วรู้สึกขบขัน จึงกลั้นยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ได้สิ”
ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน ลู่หวยหลินเอียงหน้ามองกู้อี๋หานพลางขยับเข้าไปใกล้ข้างกายเธอ “งั้นพรุ่งนี้ฉันยื่นคำร้องขอแต่งงานได้หรือยัง”
กู้อี๋หานครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วถามว่า “หลังแต่งงานฉันยังต้องทำงานนะ ถ้าติดตามกองทัพ งานของฉันสามารถทำเรื่องย้ายไปได้ไหม”
ลู่หวยหลินสะกดความตื่นเต้นในใจไว้ “ได้สิ กองทัพมีนโยบายอำนวยความสะดวกเรื่องงานให้เสมอ เพื่อส่งเสริมให้ครอบครัวทหารติดตามกองทัพ”