กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 167 ฝากฝังบุตรกับเสิ่นหลาง! พาลูกชายลูกสาวมุ่งสู่น้ำพุเหลือง!
“ถึงคราวพวกเราแล้วใช่หรือไม่”
“ที่จะไปรับเขากลับมาแล้วหรือยัง”
น้ำเสียงอันไร้เดียงสาแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและพละกำลังเกินจินตนาการของกู้เนี่ยนเวย เปรียบประดุจลูกกุญแจอันคมกริบที่สุด ที่เปิดปราการด่านสุดท้ายในหัวใจของซูชิงเยี่ยนออกในชั่วพริบตา!
นางมองดูลูกสาวตรงหน้าที่ดูราวกับเติบโตขึ้นถึงสิบปีในชั่วหนึ่งราตรี
มองดูดวงตาคู่นั้นที่เหมือนกับกู้ฉางยวนเหลือเกิน คู่อันเปี่ยมล้นไปด้วยความดื้อรั้นและจริงจัง
ซูชิงเยี่ยนไม่อาจควบคุมตนเองได้อีกต่อไป
นางยื่นแขนทั้งสองข้างอันสั่นเทาออกไป คว้าตัวลูกสาวตัวน้อยทว่าเข้มแข็งหาใดเปรียบผู้นี้เข้ามากอดแนบแน่นไว้ในอ้อมอกของตนอย่างสุดแรง!
“เนี่ยนเวยของแม่… ลูกสาวคนดีของแม่…”
น้ำตาของซูชิงเยี่ยนประดุจสายสร้อยลูกแก้วที่ขาดผึง ไหลทะลักออกมาในชั่วพริบตา!