กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 165 ความสิ้นหวังของเสิ่นจื่ออวี๋! เจ้าเป็นบ้าไปแล้วใช่หรือไม่?!
“ซูชิงเยี่ยน!”
“เจ้ากล้าหรือ!”
เสียงคำรามแหบพร่าที่สะกดกลั้นเพลิงโทสะและความเจ็บปวดรวดร้าวใจอันไร้สิ้นสุดนั้น ประดุจอัสนีสะท้านฟ้ากลางที่ราบ ระเบิดดังสนั่นขึ้นในราตรีสงัดที่เงียบงันปานป่าช้า!
เสิ่นจื่ออวี๋คล้ายโอบพาพายุลูกหนึ่ง โผพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง!
เสื้อคลุมแพรสีขาวจันทร์ที่มักไร้ละอองธุลีเสมอของเขา ยามนี้เพราะรุดหน้ามาอย่างร้อนรนเกินไปจึงดูยับย่นไปบ้าง
บนใบหน้าหล่อเหลาไร้ใดเปรียบนั้น สีเลือดเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น! สิ่งที่มาแทนที่คือความขาวซีดเผือดอย่างไม่เคยมีมาก่อน อันเกิดจากโทสะและความหวาดกลัวอย่างสุดขีด!
เขาคว้าไหล่อันผอมบางของซูชิงเยี่ยนไว้หมับหนึ่ง พละกำลังมหาศาลแทบจะบดขยี้กระดูกของนางให้แหลกละเอียด!