กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 124 ขุดแม่น้ำในราตรีเหน็บหนาว
ยามจื่อ
ทางตะวันตกของเมืองหยางโจว คือหาดเกลื่อนศิลาไร้ผู้คนผืนหนึ่ง
ลมหนาวราวกับคมดาบ กรีดผ่านใบหน้าผู้คนจนเจ็บแปลบ
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเหม็นเน่าที่ผสมปนเปกันระหว่างวัชพืชน้ำเน่าเปื่อยกับโคลนตม
ตรงหน้า สิ่งที่เรียกว่า “คลองโบราณ” นั้น หากจะกล่าวว่าเป็นแม่น้ำ มิสู้บอกว่าเป็นร่องน้ำเน่าเหม็นที่ถูกวัชพืชและโคลนตมอุดตันจนมิดจะดีกว่า
บนผิวน้ำลอยเกลื่อนไปด้วยขยะสารพัดและกิ่งไม้แห้งตาย
ทอดสายตามองไปไม่อาจเห็นจุดสิ้นสุดได้เลย
“ที่... ที่แห่งนี้ จะแล่นเรือได้จริงหรือ”
ช่างฝีมือเฒ่าผู้หนึ่งที่ถูกจ้างมาด้วยราคาสูงมองภาพตรงหน้าแล้วอดสั่นสะท้านมิได้ น้ำเสียงเปี่ยมล้นด้วยความเคลือบแคลงสงสัย