ตอนที่ 100 สามัญชนกู้ฉางยวน

ตอนที่ 100 สามัญชนกู้ฉางยวน

“ยอมรับพ่ะย่ะค่ะ”

น้ำเสียงของกู้ฉางยวนมิได้มีความลังเลแม้แต่น้อยนิด

เขาถึงกับมิได้กะพริบตาแม้แต่คราเดียว

ราวกับสิ่งที่ฮ่องเต้ริบคืนไปนั้น มิใช่บรรดาศักดิ์สืบทอดที่เพียงพอจะเชิดชูวงศ์ตระกูลและคุ้มครองลูกหลาน หากเป็นเพียงเสื้อผ้าขาดวิ่นตัวเก่าที่เปรอะเปื้อนฝุ่นชุดหนึ่งเท่านั้น

เขาค่อย ๆ ปลดป้ายเอวหยกขาวไขมันแพะที่สลักคำว่า “ติ้งเป่ย” ซึ่งเป็นตัวแทนฐานะยศโหวของตนตรงเอวลงมา

หยกก้อนนั้นทั้งอบอุ่นกลมกลึงและโปร่งแสง เคยเป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศทั้งหมดของเขา