ตอนที่ 97 คำสารภาพรักที่มาช้า

ตอนที่ 97 คำสารภาพรักที่มาช้า

“อืม…”

ซูชิงเยี่ยนส่งเสียงครางแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน พลางค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา

สิ่งที่ปรากฏสู่สายตา มิใช่เพดานคุกอันมืดมิดเปียกชื้น หากแต่เป็นแผงอกกว้างที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโลหิตและดินโคลน

เสียงหัวใจเต้นอันทรงพลังกำลังสะท้อนผ่านเนื้อผ้าบางเบานั้น กระทบโสตประสาทของนางอย่างสุขุมและดื้อดึง

“ตึก… ตึก… ตึก…”

ครั้งแล้ว ครั้งเล่า

คล้ายกำลังบอกนางว่า เขายังมีชีวิตอยู่

และนางก็ยังมีชีวิตอยู่เช่นกัน

กลิ่นอายบุรุษเพศอันคุ้นเคยที่เจือกลิ่นคาวเลือดและเหงื่อไคล ผสานกับกลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกกล้วยไม้ ได้โอบล้อมร่างของนางไว้ทั้งตัว