กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 62 คุกเข่าอ้อนวอนคืนฝนพรำ! ท่านแม่ ข้ารู้ผิดแล้วจริงๆ!
รถม้าสีดำยังคงจอดสงบนิ่งอยู่ในเงามืดตรงหัวมุมถนน ราวกับสัตว์ร้ายที่หมอบซุ่มกาย
ยามที่หมัวมัวหวังจากไปด้วยความพึงพอใจ ยามที่กู้เนี่ยนเวยพังทลายลงอย่างสิ้นเชิงท่ามกลางความจริงอันโหดร้ายและสายฝนอันเย็นเยียบ ร่างขดเป็นก้อนกลมหมดสติไม่รับรู้เรื่องราว ม่านรถม้าก็ถูกมือใหญ่ข้อนิ้วเด่นชัดแลเห็นเส้นเลือดปูดโปรงตวัดเปิดออกอย่างแรง
เงาร่างของกู้ฉางยวนกระโจนลงมาจากรถม้า!
เขาถึงกับกางร่มไม่ทันเสียด้วยซ้ำ!
ราวกับลมกรรโชกที่ปะปนด้วยความปวดใจไร้ที่สิ้นสุดและเพลิงโทสะท่วมฟ้า ชั่วพริบตาก็พุ่งเข้าไปข้างกายร่างเล็ก ๆ ที่นอนแน่นิ่งอยู่ในน้ำโคลนและสิ้นเสียงไปนานแล้วนั้น!
“เวยเอ๋อร์!”
เขาคว้าตัวลูกสาวที่ร่างร้อนลวก ร้อนผ่าวดั่งก้อนเพลิงเข้ามากอดแนบอกอย่างแนบแน่น!
สัมผัสแรกพบคือความร้อนระอุชวนตระหนก!
ช่างตัดกับความเย็นเยียบที่เปียกชุ่มด้วยสายฝนบนร่างของเขาอย่างชัดเจนที่สุด!