ตอนที่ 27 หนึ่งบทเพลงสะเทือนใต้หล้า! ลูกไม้ของฮูหยินท่านโหว เจ้าคาดไม่ถึงหรอก!

ตอนที่ 27 หนึ่งบทเพลงสะเทือนใต้หล้า! ลูกไม้ของฮูหยินท่านโหว เจ้าคาดไม่ถึงหรอก!

ในยามที่จวนโหวติ้งเป่ยกลายเป็นตัวตลกของผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงอย่างสิ้นเชิง และวุ่นวายจนยุ่งเหยิงเป็นโจ๊กหม้อหนึ่งอยู่นั้น

เสียงกู่ฉินใสกังวานไพเราะระรื่นหูสายหนึ่ง ราวกับลำธารใสกลางหุบเขา ดุจสายน้ำไหลกระทบเศษน้ำแข็ง ได้แว่วดังมาจากทิศทางของลานหลังอย่างช้า ๆ โดยไร้ซึ่งสัญญาณเตือนใด ๆ

เสียงฉินนั้น แฝงไว้ด้วยพลังวิเศษอันประหลาดล้ำชนิดหนึ่ง

มันมิได้สูง มิได้ดัง ทว่ากลับคล้ายสามารถทะลุผ่านความอึกทึกและความจอแจทั้งปวง ปลอบประโลมแก้วหูอันกระสับกระส่ายของทุกคนได้อย่างแม่นยำ

โถงงานเลี้ยงที่เดิมทีส่งเสียงเซ็งแซ่ กลับค่อย ๆ สงบเงียบลงอย่างน่าประหลาดท่ามกลางเสียงฉินนี้

ทุกคนต่างหยุดการกระทำลง แล้วมองตามที่มาของเสียง ไปยังซุ้มประตูดวงจันทร์บานนั้นที่ทอดสู่ลานหลัง

กู้ฉางยวนก็หยุดการตามหาอย่างบ้าคลั่งลงเช่นกัน