ตอนที่ 17 คลื่นลมที่ด่านพักม้า! ห้องของฮูหยินผู้นี้ เจ้าก็กล้าแย่งรึ?

ตอนที่ 17 คลื่นลมที่ด่านพักม้า! ห้องของฮูหยินผู้นี้ เจ้าก็กล้าแย่งรึ?

“ไอ้หยา! นี่มันสถานที่บัดซบอันใดกัน! จะให้คนอยู่ได้อย่างไร!”

ยามเย็น ขบวนรถเดินทางมาถึงด่านพักม้าแห่งหนึ่งนาม “ตำบลวั่งกุย”

ทันทีที่หลิ่วหรูเยว่ลงจากรถ มองดูด่านพักม้าที่แลดูทรุดโทรมเล็กน้อยตรงหน้า ก็กรีดร้องเสียงแหลมเกินจริงขึ้นมาทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

“ผ้าห่มนี้เปลี่ยนเป็นสีเหลืองหมดแล้ว! ทั้งยังมีกลิ่นอับชื้นอีก! เนี่ยนเวยร่างกายอ่อนแอ จะอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

นางพูดไปพลาง ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากและจมูกไปพลาง ราวกับว่าหากสูดหายใจเพิ่มอีกคำเดียวก็จะล้มป่วยเสียให้ได้

นายด่านพักม้าเป็นตาเฒ่าวัยห้าสิบกว่าปี ถูกนางตวาดใส่จนยืนตะลึงงัน รีบค้อมเอวพยักหน้าอธิบายเป็นพัลวัน

“แม่นางท่านนี้ ต้องขออภัยจริง ๆ ร้านอันต่ำต้อยนี้เรียบง่ายคับแคบ แต่นี่ก็เป็นห้องพักชั้นดีที่สุดของพวกเราแล้ว หันหน้าไปทางทิศใต้ ทั้งยังอบอุ่น…”

“ข้าไม่สน!”