กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 3 คิดบัญชี! คนของข้าเจ้าก็กล้าแตะรึ?!
ภายในกระโจมบัญชาการ เตาอุ่นลุกโชนอย่างยิ่ง ตัดขาดลมพายุหิมะและความเหน็บหนาวภายนอกกระโจมออกไปจนสิ้น
กู้ฉางยวนวางซูชิงเยี่ยนลงบนตั่งนุ่มที่ปูด้วยหนังหมีหนาเตอะอย่างระมัดระวังประคับประคอง ราวกับกำลังปฏิบัติต่อของล้ำค่าไพฑูรย์หายากในใต้หล้า กลัวเหลือเกินว่าหากลงแรงเพียงเล็กน้อยจะทำแตกสลาย
ซูชิงเยี่ยนตกตะลึงไปจนสิ้นนับตั้งแต่ชั่วพริบตาที่ถูกเขาอุ้มขึ้นมา
นางถูกวางให้นั่งบนตั่งนุ่ม มองดูบุรุษเบื้องหน้าที่คุกเข่าลงข้างหนึ่ง กำลังถอดรองเท้าปักลายที่เปียกชื้นให้นางอย่างเงอะงะ สัมผัสอุ่นร้อนที่ส่งผ่านมายังกลางฝ่ามือทำให้นางสั่นสะท้านไปทั้งร่าง จึงหดเท้ากลับมาโดยพลัน
“อย่าขยับ”
การเคลื่อนไหวของกู้ฉางยวนชะงักงัน เขาเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงแหบพร่ายิ่งนัก “เท้าแข็งจนชาไปหมดแล้ว หากไม่อุ่นขึ้นมา จะทิ้งโรคเรื้อรังเอาไว้”
ในน้ำเสียงของเขานั้น แฝงไว้ด้วยความเอาแต่ใจอันมิอาจปฏิเสธได้ และแฝงไว้ด้วยความวิงวอน... อันเป็นเสี้ยวหนึ่งซึ่งแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังมิได้ทันรู้สึกตัว