บทที่ 288 ไปกับฉันสักเที่ยวเถอะ

บทที่ 288 ไปกับฉันสักเที่ยวเถอะ

อาคารจงเฉิง

บันไดชุดนี้ไม่ค่อยมีคนใช้ ราวจับมีฝุ่นบางๆ เกาะอยู่ชั้นหนึ่ง นอกจากพนักงานทำความสะอาดแล้ว อวี๋ชิ่นกับพวกก็น่าจะเป็นผู้ใช้บริการไม่กี่กลุ่มของที่นี่

ฟู่—

สำหรับคนส่วนใหญ่ การเดินขึ้นบันไดจากชั้น 1 ไปชั้น 16 ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

แต่ถ้าจะขึ้นรวดเดียวโดยยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็ต้องอาศัยร่างกายที่แข็งแรงมากพอตัว

เห็นได้ชัดว่าคนกลุ่มนี้ที่อวี๋ชิ่นนำมา ต่างเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง

พวกเขาบินตรงจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มายังเมียนเตี้ยน พอลงจากเครื่องบินก็ต้องเปลี่ยนไปใช้พาหนะหลายรูปแบบ ส่วนการเข้าประเทศก็ลักลอบข้ามแดน เรียกได้ว่าเป็นการเดินทางไกลแสนสาหัส พอมาถึงอันหลิง แต่ละคนก็แทบหมดแรง

เพื่อรับมือหลินชวนได้ดีขึ้นและไม่ให้เกิดความเคลื่อนไหวใหญ่โต พวกเขาจึงไม่เร่งฝีเท้าขึ้นบันได

มีทั้งหมด 13 คน ต่างควบคุมเสียงฝีเท้าแล้วมุ่งหน้าขึ้นไป