บทที่ 272 เป็นสายลับจริงๆ เหรอ?

บทที่ 272 เป็นสายลับจริงๆ เหรอ?

พระจันทร์ครึ่งดวงส่องผ่านชั้นเมฆบางเบา โปรยแสงสีเงินเลือนรางลงมา คล้ายมีผ้าคลุมบางๆ ห่มค่ำคืนฤดูหนาวเอาไว้

แสงจันทร์พร่าเลือนวาดเงาร่างอ้อยอิ่งไว้บนพื้น

สายลมแม้จะเย็นอยู่บ้าง แต่ก็พัดแผ่วเบา ผ่านแก้มขาวผ่องงดงามของเธอ ผ่านเส้นผม และพัดพาความคิดของเธอให้ล่องลอยไปด้วย รู้สึกเบาสบายอย่างยิ่ง

ในเวลานี้

บนใบหน้าสวยประณีตของเธอปรากฏรอยยินดี “นายจะลงนิยายเรื่องใหม่แล้วเหรอ? ฉันนึกว่าช่วงนี้นายไม่มีเวลาว่างเขียนนิยายเสียอีก”

วันนี้เพิ่งจบการพิจารณาคดีแท้ๆ หลินชวนก็พร้อมลงนิยายเรื่องใหม่แล้ว แสดงว่าเขาเตรียมตัวไว้ก่อนหน้านี้นานแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ได้กังวลเลยว่าสถานการณ์หลังจากนี้จะบานปลาย ยังคงตั้งใจเขียนนิยายอย่างเต็มที่ ท่าทีเช่นนี้ทำให้เส้นประสาทที่โหยวโหยวยังขึงตึงอยู่คลายลงอย่างสิ้นเชิง

ไม่นานนัก

หลินชวนตอบกลับว่า “เตรียมไว้ตั้งนานแล้ว จะลงเมื่อไรก็ได้!”