กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 232 นักเขียนนิยายออนไลน์คนหนึ่งเก่งขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ให้คนอื่นได้ใช้ชีวิตกันบ้างหรือไง
เมืองหลวงปีศาจ อาคารฉี่หาง
แสงแดดลอดผ่านกลุ่มเมฆบางเบา สาดลงบนผนังกระจกของอาคารจนเกิดประกายระยิบระยับ ต้นไม้ใบหญ้าข้างอาคารมีหยดน้ำที่เพิ่งฉีดพรมไม่นาน เกาะอยู่บนใบไม้และสะท้อนแสงสีทองเจิดจ้า
วันทำงานอันแสนวุ่นวายของเหล่ามนุษย์เงินเดือนเริ่มต้นขึ้นตั้งนานแล้ว
บรรณาธิการโหยวโหยวนั่งอยู่หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ วางมือทั้ง 2 ข้างบนแป้นพิมพ์ นิ้วเรียวขยับรัวเร็ว รังสรรค์ข้อความโฆษณาของเรื่องเจ้าพ่อค้าอาวุธออกมาเป็นย่อหน้า
เธออ่านทวนแล้วพึมพำกับตัวเอง รู้สึกไม่พอใจเอาเสียเลย
สุดท้ายจึงได้แต่กดปุ่มลบ แล้วยกมือกุมหัว เส้นผมนุ่มสลวยยุ่งเหยิงไปหมด ใบหน้าสวยราวดอกท้อสดใสเปี่ยมพลังตั้งแต่เช้าตรู่ ทว่าปอยผมหลายเส้นที่หน้าผากกับข้างขมับกลับปรกลงมาถึงปลายจมูกและแก้ม ยิ่งดูยุ่งก็ยิ่งชวนให้คนเอ็นดู
“อรุณสวัสดิ์ โหยวโหยว”
เวลานั้นเอง ฉู่หว่านหนิง คู่หูคนสนิทของโหยวโหยวก็ถือแก้วนมเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังเธอ
“อรุณสวัสดิ์ หว่านหนิง” โหยวโหยวพักเรื่องข้อความโฆษณาไว้ก่อน แล้วหันไปยิ้มให้ฉู่หว่านหนิง