บทที่ 225 รับตำแหน่งไว้สักตำแหน่ง

บทที่ 225 รับตำแหน่งไว้สักตำแหน่ง

ในห้องรับแขก

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่จรดพื้นเข้ามาในห้อง สะท้อนเป็นผืนสีทองหลายตารางเมตรบนกระเบื้องพื้นที่แวววาว

ดวงตาของซุนเฉิงมีเส้นเลือดฝอยแดงจางๆ เขารู้สึกแสบตาเล็กน้อยจนต้องหรี่ตาลง แล้วก็อดรู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่หลินชวนเพิ่งพูดไม่ได้ “นายยังมีอีกเหรอ?”

แม้แต่เจ้าหน้าที่ 2 คนที่ยืนอยู่ข้างเขาก็ยังตกใจ

‘เครื่องยิงจรวดหลายลำกล้องแบบกล่องพิสัยไกล’ ทำให้ผู้เชี่ยวชาญเครื่องยิงจรวดหลายลำกล้องในสถาบันวิจัยหลายคนต้องก้มหน้าก้มตาศึกษากันจนถึงตอนนี้

นายบอกว่ายังมีอีกงั้นเหรอ?

หลินชวนเหมือนจะคาดเดาปฏิกิริยาของซุนเฉิงกับคนอื่นๆ ไว้แล้ว เขาจึงยิ้มพลางพยักหน้า

สูด—

เมื่อหลินชวนยืนยัน ซุนเฉิงซึ่งหลังงอเล็กน้อยเพราะเหนื่อยล้าจากเมื่อคืนก็ยืดตัวตรงทันที ดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก เพียงแต่พูดจาติดขัดอยู่บ้าง “เสี่ยวหลิน นาย... ฉัน... นี่มัน...”