บทที่ 217 การปรับเปลี่ยนโรงงานเหล็ก

บทที่ 217 การปรับเปลี่ยนโรงงานเหล็ก

3 วันต่อมา โรงงานเหล็กอันหลิง

เมฆบนฟ้าบางตา แสงแดดเจิดจ้าส่องลงมายังโรงงานเหล็กอันหลิงที่เงียบงันแห่งนี้ เวลานี้ตามปกติควรเป็นช่วงที่โรงงานกำลังยุ่งวุ่นวาย ทว่ากลับไม่มีเสียงเครื่องจักรเดินเครื่องดังกระหึ่ม มีเพียงเสียงแตรรถที่แล่นผ่านเป็นครั้งคราว กับเสียงนกร้องสองสามครั้ง

โรงงานเหล็กอันหลิงหยุดงานแล้ว

คนงานช่างฝีมือสิบกว่าคนมารวมตัวกันอยู่ในห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงงาน ทุกคนต่างมองเสิ่นเจี้ยนหัว ผู้อำนวยการโรงงานเหล็กแห่งนี้

เสิ่นเจี้ยนหัวเป็นพ่อของเสิ่นเชี่ยนเชี่ยน อายุราว 50 กว่าปี ยังไม่ถึงวัยชรา ทว่าตอนนี้ผมสั้นบนศีรษะกลับดำแซมขาว ใบหน้าเหลืองซีดเต็มไปด้วยริ้วรอย สีหน้าอัดแน่นด้วยความกังวล

“ผู้อำนวยการ โรงงานหยุดงานมาหลายวันแล้ว เมื่อไรถึงจะกลับมาเปิดงานได้ครับ!”

ภายในห้องทำงาน

คนงานช่างฝีมือคนหนึ่งขมวดคิ้วแน่น โน้มตัวไปข้างหน้า แล้วเอ่ยถามอย่างร้อนใจ

ข้างกายเขา เหล่าช่างเทคนิคคนสำคัญต่างก็มีสีหน้าเคร่งขรึม สายตาจับจ้องใบหน้าของเสิ่นเจี้ยนหัวไม่วาง