บทที่ 215 อ้าว นายยังใช้เครื่องยิงจรวดหลายลำกล้องเป็นด้วยเหรอ?

บทที่ 215 อ้าว นายยังใช้เครื่องยิงจรวดหลายลำกล้องเป็นด้วยเหรอ?

เมืองอันหลิง จวนหลินเจียง

ท้องฟ้ายามราตรีค่อยๆ จางจากสีน้ำเงินเข้ม ริมขอบฟ้าปรากฏสีขาวขุ่นจางๆ ไม่นานแสงอรุณก็แต่งแต้มท้องฟ้าเป็นสีส้มแดง

หมอกยามเช้าในช่วงเดือน 8 ถึงเดือน 9 หนากว่าปกติเล็กน้อย แนวเขาไกลๆ เลือนรางสลับชัดเจน เสียงน้ำไหลเอื่อยริมแม่น้ำผสมปนกับเสียงรถยนต์ที่แล่นผ่าน บางครั้งก็มีเสียงแตรรถดังขึ้นหนึ่งหรือสองครั้ง ลอยสู่ท้องฟ้า

“อืม...”

หลินชวนตื่นจากห้วงนิทรา ลืมตาขึ้นมาก็ไม่เห็นเสี่ยวเปาจู่อยู่ข้างเตียงแล้ว เธอตื่นไปก่อนแล้ว

เขาคลำหาโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหัวเตียง

พอเห็นเวลา ก็พบว่าเกือบ 10 โมงแล้ว

ไอคอนคิวคิวสว่างขึ้น เป็นข้อความที่บรรณาธิการโหยวโหยวส่งมาตั้งแต่ 8 โมงเช้า แถมยังส่งมาเสียหลายข้อความติดกัน

【นายไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม】