บทที่ 178 นายคงไม่สงสัยหรอกนะว่าฉันเป็นคนทำใช่ไหม?

บทที่ 178 นายคงไม่สงสัยหรอกนะว่าฉันเป็นคนทำใช่ไหม?

ยามพลบค่ำ

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำ แสงสนธยาสีส้มแดงแต้มขอบฟ้า ภูเขาที่อยู่ไกลออกไปอาบแสงอาทิตย์อัสดง จนแนวสันเขาดูอ่อนโยนและพร่าเลือน

แสงไฟสองข้างถนนทยอยสว่างขึ้น ใต้แสงไฟถนนสีเหลืองสลัว เงาต้นไม้ไหวเอน ลมอ่อนๆ พัดผ่าน ใบไม้เสียดสีกันเกิดเสียงซู่ซ่า

รถตำรวจคันหนึ่งแล่นออกจากจวนหลินเจียง วิ่งฝ่าถนนที่สลับกันระหว่างแสงสว่างกับเงามืด มุ่งหน้าไปยังสถานีตำรวจ

หลินชวนอยู่บนรถตำรวจคันนี้

ย่านที่พักอาศัยจวนหลินเจียงอยู่ใกล้สถานีตำรวจอันหลิงกว่าชุมชนซิ่งฝูมาก

แต่เพราะเป็นช่วงเลิกงาน รถติดหนัก ระยะทางที่ปกติใช้เวลาแค่สิบกว่านาทีจึงต้องใช้เวลานานขึ้นไม่น้อย

บนรถ

“ผู้กองเสิ่น คดีของฉันนี่มันยังไงกันแน่?” หลินชวนกับเสินช่วงแรกนั่งอยู่เบาะหลังของรถตำรวจ ระหว่างรถติด เขาจึงเอ่ยถาม