กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 174 นักเขียนหลินนี่มันสุดยอดเกินไปแล้ว! บทห้าพันตัวอักษร
แดดช่วงบ่ายสามถึงสี่โมงเย็นแขวนเอียงอยู่บนท้องฟ้าทางทิศตะวันตก แสงสีทองสาดลงมา อาบขอบแนวภูเขาด้วยประกายทองจางๆ
เงาร่างของยอดเขาปรากฏเลือนรางท่ามกลางแสงและเงาที่สลับทับกัน ลำธารเล็กๆ ในหุบเขาสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นระยิบระยับ ราวกับริบบิ้นสีเงินที่คดเคี้ยวไปตามภูเขา
คณะโบราณคดีแห่งชาติหน่วยเก้าทิ้งคนไว้ 2 คนเพื่อรออยู่ที่เดิม
ส่วนคนที่เหลือมีเหล่าเหยาเป็นหัวหน้าคณะ เดินไปยังสระหินเล็กตามทิศทางที่ฉินซือซือชี้ไว้ ก่อนจะอ้อมปากน้ำเต้าไป
สมคำร่ำลือ ทุกอย่างเป็นไปตามที่ฉินซือซือคาดไว้ หรือพูดให้ถูกคือเหมือนกับที่บรรยายไว้ในหนังสือบันทึกมือขุดสุสาน เล่ม 1
—อีกฟากหนึ่งมีโลกอันน่าตื่นตาตื่นใจซ่อนอยู่
ศาสตราจารย์ฉีพอมีความรู้เรื่องฮวงจุ้ยและภูมิประเทศอยู่บ้าง หลังอ้อมปากน้ำเต้าและเดินผ่านป่าทึบผืนหนึ่ง เขาเงยหน้ามองไปรอบๆ แล้วขมวดคิ้วอย่างรวดเร็ว
“ศาสตราจารย์ฉี เป็นอะไรไปครับ”
เหล่าเหยาหันไปถามศาสตราจารย์ฉีที่อยู่ข้างกาย