บทที่ 171 มิน่าล่ะเขาถึงคุ้นเคยกับแคว้นฉีหลู่ขนาดนั้น

บทที่ 171 มิน่าล่ะเขาถึงคุ้นเคยกับแคว้นฉีหลู่ขนาดนั้น

คณะโบราณคดีแห่งชาติ ห้องทำงานหน่วยเก้า

ฉินซือซือสวมกระโปรงยาวสีขาวนวลลายดอกไม้เล็กๆ สะพายเป้ไว้บนหลัง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใส เธอเดินตามเจ้าหน้าที่มาหยุดหน้าห้องทำงาน ก่อนเคาะประตูเบาๆ

“เหล่าเหยา สมาชิกใหม่ของหน่วยเก้ามารายงานตัวแล้วครับ” เจ้าหน้าที่กล่าว

ภายในห้องทำงาน ชายวัยราว 40 ปี ใบหน้าเหลี่ยม ผมสั้น เงยหน้าขึ้นมองฉินซือซือ ก่อนยิ้มอย่างอบอุ่น “สมาชิกใหม่สินะ เข้ามาเลย”

ฉินซือซือเดินเข้าไปอย่างสง่าผ่าเผย พลางยิ้มกล่าว “หัวหน้าหน่วยเหยา ฉันย้ายมาจากคณะโบราณคดีอันหลิง ชื่อฉินซือซือค่ะ”

เธอเองก็กำลังสำรวจห้องทำงานกับหัวหน้าหน่วยอย่างเหล่าเหยาไปด้วย

เหล่าเหยาสวมเสื้อยืดสีเทาเรียบๆ ใบหน้าเปี่ยมร่องรอยกรำแดดลมจากการเดินทางมานานหลายปี ตรงหน้าเขามีโต๊ะทำงาน บนนั้นจัดวางเครื่องมือโบราณคดีต่างๆ ไว้อย่างเป็นระเบียบ ทั้งแปรง พลั่ว แว่นขยาย รวมถึงเครื่องมือวัดอันประณีตและสมุดบันทึก

ด้านหลังเขาเป็นชั้นหนังสือสูงเรียงราย บนชั้นอัดแน่นไปด้วยหนังสือและเอกสารด้านโบราณคดีหลากหลายประเภท

บนผนังยังแขวนภาพถ่ายขนาดใหญ่จากแหล่งขุดค้นหลายภาพ บันทึกทั้งความยากลำบากและความยินดีของคณะโบราณคดีที่ฝ่าภูเขาลุยน้ำไปขุดค้นซากโบราณสถาน