กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 169 งั้นก็ตามฉันกลับสถานีตำรวจไปสารภาพทุกอย่างให้หมดเลยเถอะ!
ลึกลงไปใต้ดินกว่า 10 เมตร เป็นสุสานห้องอิฐสมัยราชวงศ์ฮั่น
หน้าประตูหิน สายตาของเสิ่นเชี่ยนเชี่ยน ฉินซือซือ ซูอวี่ เหล่าลู่ และคนอื่นๆ ต่างจับจ้องไปที่หลินชวน
พวกเขาเห็นหลินชวนเคาะประตูหินที่สูงกว่า 2 เมตร จากนั้นใช้ไฟฉายส่องตรวจรูเล็กๆ 2 รูบนประตู ก่อนจะยื่นนิ้วชี้กับนิ้วกลางเข้าไปในรู
เหล่าลู่ขมวดคิ้วอย่างสงสัย “ในรูเล็กๆ นี่มีอะไรหรือ?”
ผู้อำนวยการซูอวี่ไม่ใช่คนไม่รู้อะไรเลย เขามองท่าทางของหลินชวนแล้วพึมพำว่า “จู่ๆ ฉันก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่อหลายปีก่อน ฉันเคยสอบปากคำโจรสุสานคนหนึ่งกับจางเปียว เขาพูดถึงวิธีเปิดประตูสุสานแบบหนึ่ง แต่ต้องมีนิ้วชี้กับนิ้วกลางยาวมาก ถึงอย่างนั้นเขาก็ฝึกไม่สำเร็จ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า”
“นิ้วชี้กับนิ้วกลางยาวแล้วมีประโยชน์อะไรหรือ?”
เหล่าลู่พึ่งพาเครื่องมือสมัยใหม่มานาน พอเป็นเรื่องกลวิธีปล้นสุสานจึงดูเหมือนมือใหม่อยู่บ้าง
ผู้อำนวยการซูอวี่ขมวดคิ้ว มองหลินชวน “เหมือนกับที่สหายเสี่ยวหลินกำลังทำอยู่ตอนนี้ ท่านี้น่าจะเรียกว่า…”
“วิชาสองนิ้วหยั่งรู!”