บทที่ 156 ทำไมถึงมีคนเหนือมนุษย์อย่างหลินชวนด้วยนะ?

บทที่ 156 ทำไมถึงมีคนเหนือมนุษย์อย่างหลินชวนด้วยนะ?

พิพิธภัณฑ์กู่สือเยว่

ภายในห้องรับรองชั้น 3 หูซูสวมเสื้อคลุมยาวสีเขียวเข้ม สวมแว่นตา แล้วค่อยๆ เปิดตู้ข้างตัวอย่างไม่รีบร้อน ก่อนหยิบแจกันหยกสีเขียวอ่อนใบหนึ่งออกมา

ตัวแจกันบางราวปีกจักจั่น ใสแวววาว ประดับลวดลายเถาวัลย์อันวิจิตรที่เบียดชิดกันราวกับภาพวาด

หูซูมองแจกันหยกเนื้อบางลายเถาวัลย์จีนสมัยราชวงศ์ชิงด้วยความชื่นชม เขาพยักหน้าอย่างพอใจแล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “สมกับเป็นของที่ไม่มีใครเทียบได้จริงๆ”

เวลานั้น เกาชิ่งหลินซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็รีบประจบ “คุณหู ถ้าของเลียนแบบใบนั้นไม่แตกเสียก่อน ก็คงเป็นของที่มีคู่แฝดอยู่บนโลกแล้วครับ”

หูซูโบกมือพลางยิ้ม “ของเลียนแบบใบนั้นเป็นผลงานแกะสลักหยกที่ฉันพอใจที่สุด แม้จะทำออกมาได้เหมือนแจกันหยกเนื้อบางลายเถาวัลย์จีนสมัยราชวงศ์ชิงทุกกระเบียดนิ้ว แต่สุดท้ายก็ยังขาดอะไรไปอย่างหนึ่ง”

“อะไรหรือครับ” เกาชิ่งหลินแสดงสีหน้าประหลาดใจ

หูซูวางโบราณวัตถุของแท้ลงอย่างเบามือ ยิ้มแล้วค่อยๆ เอ่ยออกมา 2 คำ “กาลเวลา”

“กาลเวลาหรือครับ”