บทที่ 145 นักเขียนนิยายออนไลน์คนนี้รู้มากเกินไปแล้วมั้งเนี่ย?

บทที่ 145 นักเขียนนิยายออนไลน์คนนี้รู้มากเกินไปแล้วมั้งเนี่ย?

รถตำรวจคันหนึ่งแล่นออกจากสนามบินเมืองหลวงปีศาจ พุ่งทะยานไปตามถนนหลายเลนที่กว้างและตรง

หลินชวนนั่งอยู่ในรถตำรวจ มองออกไปนอกหน้าต่าง ตึกสูงระฟ้าของเมืองหลวงปีศาจทยอยปรากฏตรงหน้า สะท้อนความเจริญรุ่งเรือง แต่ไม่นานก็ถอยห่างออกไปจากสายตา ก่อนจะลับหายไป

รถตำรวจไม่ได้เปิดหน้าต่าง ลมข้างนอกจึงพัดเข้ามาไม่ได้

หลินชวนรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง แต่ก็อดทอดถอนใจในใจไม่ได้ “เมืองหลวงปีศาจต้อนรับแขกดีจริงๆ เพิ่งลงจากเครื่องก็มีรถตำรวจมารับส่งถึงที่ เยี่ยมไปเลย!”

รถตำรวจแล่นผ่านถนนที่คึกคัก ในไม่ช้าก็มาถึงสถานีตำรวจเมืองหลวงปีศาจ

ผังของสถานีตำรวจเมืองหลวงปีศาจกับสถานีตำรวจอันหลิงไม่ได้ต่างกันมากนัก ทั้งโถงต้อนรับและห้องใช้งานต่างๆ... แต่เมื่อหลินชวนกวาดตามองไปรอบๆ ก็อดนึกถึงเสิ่นเชี่ยนเชี่ยน เซี่ยชิงชิง จางเปียว หูต้าเฉียง และคนอื่นๆ ไม่ได้

สถานีตำรวจอันหลิงยังดูคุ้นเคยกว่า เหมือนบ้านเลย

ที่นี่ไม่มีหน้าไหนคุ้นตาสักคน

คนเดียวที่ทำให้หลินชวนรู้สึกอุ่นใจและอบอุ่น คือโหยวโหยว บรรณาธิการผู้รับผิดชอบคนนี้ที่อยู่เคียงข้างเขาตลอดทางตั้งแต่สนามบินจนถึงสถานีตำรวจ