บทที่ 127 เขากำลังแกล้งทำเป็นหมูเพื่อกินเสืออยู่หรือเปล่า?

บทที่ 127 เขากำลังแกล้งทำเป็นหมูเพื่อกินเสืออยู่หรือเปล่า?

ชานเมือง โรงงานเซรามิกชิงเย่

ราตรีเริ่มโรยตัว แสงสนธยายังไม่เลือนหายไปจนหมด แสงสุดท้ายสาดกระดำกระด่างลงบนหลังคาและกำแพงโรงงาน เงาต้นไม้ที่ไหวเอนตามสายลมดูราวกับเขี้ยวเล็บของสัตว์ร้ายในความมืด หมอบซุ่มอยู่บนพื้นดิน

ไกลออกไป เทือกเขาทอดตัวสลับสูงต่ำ แสงสว่างกับความมืดตัดสลับกัน คล้ายสัตว์ร้ายที่กำลังหลับใหล ยิ่งมองก็ยิ่งชวนให้รู้สึกพิกลในราตรี

ใกล้ 19.00 น. คนงานในโรงงานเซรามิกเลิกงานกันหมดแล้ว

ในห้องทำงาน บุคคลสำคัญหลายคนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่

หลิ่วฉิงยังคงสวมชุดกี่เพ้า แต่คราวนี้เป็นสีม่วง บรรยากาศไม่ได้เรียบสงบเหมือนตอนอยู่ข้างเหล่าจาง เผยตัวตนแท้จริงออกมา ดูเย้ายวนและมีเสน่ห์อยู่หลายส่วน

สีม่วงนี่ช่างมีเสน่ห์จริงๆ

ในมือของเธอมีเหรียญเงินตราเก่าแก่เหรียญหนึ่ง พลิกไปมาใต้แสงไฟเจิดจ้า พลางพินิจดูอย่างละเอียด

“ตัวอักษรหนักแน่นทรงพลัง มังกรขดก็ดูมีชีวิตชีวา สวยจริงๆ”