บทที่ 30 ยิงปืนเป็นไหม?

บทที่ 30 ยิงปืนเป็นไหม?

“ผู้กองเสิ่น มีอะไรหรือเปล่า”

หลินชวนแสร้งถามเหมือนไม่ได้ใส่ใจ แต่ในใจกลับรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก

ความรู้สึกแบบนี้ช่างประหลาดจริงๆ

ทั้งที่เขาไม่เคยทำผิดกฎหมาย แค่สัมผัสประสบการณ์ชีวิตอาชีพนักฆ่ามาเท่านั้น

แต่พอเผลอแสดงทักษะที่เกี่ยวข้องกับการจัดการสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรมต่อหน้าเสิ่นเชี่ยนเชี่ยน ใจก็วูบขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ แถมยังร้อนรนอยู่บ้าง กลัวว่าเสิ่นเชี่ยนเชี่ยนจะจับเขากลับโรงพัก

นี่มันอาการป่วยทางจิตหรือเปล่า

ก็ใช่น่ะสิ

เสิ่นเชี่ยนเชี่ยนยิ้มบางๆ “แค่สงสัยนิดหน่อยว่าทำไมนายถึงใช้กระดาษซับน้ำ แทนที่จะเช็ดออก”

หลินชวนยิ้มตามแล้วอธิบายว่า