เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หูเยี่ยนรับเฉินจื้อมาจากอ้อมอกของเฉินกวงเจ๋อ แล้วตบหลังเขาเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม
“แม่รีบไปตามหาพ่อของลูก เลยไม่ได้บอกลูกสักคำ
ทำให้เสี่ยวจื้อต้องเป็นห่วงแล้ว พ่อกับแม่กลับมาแล้วนะ ลูกไม่ต้องกลัว แม่อยู่ตรงนี้”
เฉินจื้อกอดหูเยี่ยนด้วยความน้อยใจ ดวงตาก็คอยมองเฉินกวงเจ๋ออยู่เป็นระยะ ดูท่าแล้วคงจะตกใจกลัวจริง ๆ
ทุกคนเดินมุ่งหน้าเข้าไปในบ้าน เฉินกวงเจ๋อมองไปยังโจวเหย่และหลินซื่อ
ปรากฏว่าคนกว่า 30 คนอาศัยช่วงเวลาที่เขาคุยกับตาแก่เฉินและครูไป๋พากันกลับบ้านไปหมดแล้ว
หลังจากกลับเข้ามานั่งในบ้านเรียบร้อย ครูไป๋ก็ดึงมือหูเยี่ยนขึ้นมา พลางมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นว่าสีหน้าของเธอยังดูดี
จึงเอ่ยปากพูดด้วยความซาบซึ้งใจอย่างโล่งอกว่า
“สะใภ้เหล่าอู่ เธอมีโชคลาภวาสนาดีจริง ๆ เธอไปเมืองหลวงรอบนี้
ก็พาเหล่าอู่กลับมาได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน