ตอนที่ 295 เฉินถิงถิงขลาดกลัวแล้ว

เฉินกวงเย่าห่มผ้าให้ถังลี่เจวียน แล้วย่องเบา ๆ ถอยออกจากห้องนอน

ในห้องรับแขก เฉินถิงถิงก้มหน้าต่ำ สายตามองเพียงปลายรองเท้า แม้แต่ลมหายใจก็ยังผ่อนเบาอย่างยิ่ง

ทันทีที่เธอรับสายพ่อ ก็รู้ว่าพ่อรู้เรื่องนี้แล้ว

ตลอดทางหัวใจเธอเต้นระทึกเหมือนตีกลอง เดี๋ยวก็คิดว่าอย่างมากก็แค่โดนพ่อทุบตีสักยก

เดี๋ยวก็คิดว่าจะรับมือพ่ออย่างไร

แต่พอเห็นใบหน้าของพ่อที่ราวกับลมกรรโชกและฝนตกหนัก เธอกลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เฉินถิงถิงตกใจกลัวจนคุกเข่าลงกับพื้น พึมพำเสียงแผ่ว

“พ่อ อย่าโกรธเลย ฉันผิดไปแล้ว ต่อไปฉันไม่กล้าอีกแล้ว”

ตาของเฉินกวงเย่าจ้องเธอเขม็งเหมือนหมาป่า ไม่พูดอะไร

อากาศในห้องรับแขกราวกับจะแข็งค้างไป