ตอนที่ 234 โต๊ะจีนของโจวเหย่

ของที่หลินซื่อนำมานั้นมีมากเกินไป เทียบกับสินสอดในยุคนี้แล้ว มากเกินไปจริง ๆ

หากสิ่งเหล่านี้ต้องถูกทิ้งไว้ที่บ้านเดิมฝ่ายหญิงทั้งหมด เธอคงไม่อาจยืดอกเชิดหน้าในบ้านสามีได้เลย

ยังดีที่หลินซื่อขนกลับมาให้เธอจนหมด

หลินซิ่วหลานและเฉินกวงหมิงยืนอยู่ด้านข้าง มองดูภาพนี้แล้วแทบจะกัดฟันจนแหลก

เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้นำ พวกเขาก็ไม่กล้าเอ่ยปากพูดพล่ามแม้แต่ครึ่งคำ ได้แต่มองดูข้าวของถูกยกออกไปจนเกลี้ยงตาปริบ ๆ

หลินซื่อจูงมือเฉินเซี่ย เดินมาที่กลางห้องรับแขก แล้วโขกศีรษะยกน้ำชาคารวะเฉินกวงหมิงกับหลินซิ่วหลานตามกฎเกณฑ์

เฉินกวงหมิงและหลินซิ่วหลานรับถ้วยชาไปด้วยสีหน้าเหม่อลอยทึบทื่อ ก่อนจะหยิบอั่งเปาที่เตรียมไว้ยื่นส่งให้

ไม่มีแม้แต่คำอวยพรที่ฟังดูเข้าทีสักประโยคเดียว หน้าบึ้งตึงดำคล้ำตลอดทั้งกระบวนการ

เฉินเซี่ยลุกขึ้นยืน ขอบตารื้นแดง: