กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เฮ้อ ยังไงงานก็หลุดมือไปแล้ว คราวนี้ได้ว่างงานจริง ๆ ซะที”
เฉินต้าเกินจ้องมองขาที่บาดเจ็บ พลางถอนหายใจด้วยความสะเทือนใจเล็กน้อย
เวลานี้ ประตูห้องผู้ป่วยถูกผลักเปิดออก เฉินกวงเจ๋อก้าวเดินเข้ามาข้างใน
เขามองดูผู้อาวุโสหลายท่าน แล้วยิ้มเอ่ยขึ้นว่า
“ลุงทั้งสอง ร่างกายฟื้นตัวเป็นยังไงบ้างแล้ว”
เฉินต้าเกินโบกไม้โบกมือ “ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่เสียดายงานนั้นน่ะ”
เฉินกวงเจ๋อนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า
“ลุง หรือว่าพวกท่านสองคนมาช่วยงานที่โรงงานถ่านหินของฉันล่ะ ยามเฝ้าประตูที่โรงงานถ่านหินของฉันขาดอยู่สองคนพอดี
พวกท่านคนหนึ่งเข้ากะกลางวัน อีกคนเข้ากะกลางคืน
พอดีคนในหมู่บ้านพวกท่านสองคนก็รู้จักหมด ป้อมยามเฝ้าประตูนี่แหละเหมาะที่สุด”