กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ครูไป๋สงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง อารมณ์ถึงค่อย ๆ สงบลงบ้าง กุมมือของหูเยี่ยนไว้แล้วพูดว่า
“ใจฉันมันแขวนเติ่งอยู่ตลอด วางลงไม่ได้เลย
เหล่าอู่รีบร้อนตลอดทางขนาดนี้ เธอต้องเตือนให้เขาช้าลงหน่อยนะ
อย่าให้มีเรื่องผิดพลาดอะไรกันเกิดขึ้นอีกเลย”
“ฉันกำชับไปหมดแล้ว เขารู้จักคิด ย่อมต้องระวังตัวอยู่แล้ว
ท่านทำใจให้สบายก่อนเถอะ”
ครูไป๋โบกมือ “วางใจไม่ลงหรอก ฉันต้องไปดูตาแก่เสียหน่อย
ท้องโตขนาดนี้เธออย่าวิ่งวุ่นไปทั่วเลย ฉันกลับก่อนล่ะ!”
ยังไม่ทันที่หูเยี่ยนจะพูดอะไรกัน ครูไป๋ก็รีบร้อนจากไปอีกครั้ง
ทางด้านหูเยี่ยนเพิ่งส่งครูไป๋ไป ยังไม่ทันได้พักหายใจ