กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลินซิ่วหลานเห็นหูเยี่ยนไม่ยอมฟังเหตุผล ก็พลิกสีหน้าทันควัน เธอนั่งแปะลงกับพื้นแล้วเริ่มอาละวาด:
“ฉันว่าแกจงใจชัด ๆ ก็แค่เหล่าอู่มีความสามารถไม่ใช่เหรอ
ตาก็ลอยไปอยู่บนกระหม่อมแล้ว แม้แต่คนในครอบครัวตัวเองยังจำไม่ได้ ช่างเป็นพวกสารเลวพอกันจริง ๆ
แกกับเหล่าอู่ไม่ใช่คนดีสักคน”
หูเยี่ยนไหนเลยจะคิดว่าเธอจะมาอาละวาดต่อหน้าผู้คน ยามนั้นจึงไม่พอใจขึ้นมาทันที ชี้ไปที่ประตูแล้วเอ่ย:
“แกไสหัวออกไป นี่มันบ้านพักของฉัน มีที่ให้แกมาทำตัวกร่างตรงนี้หรือไง”
หลินซิ่วหลานกลับทิ้งตัวนอนลงกับพื้น ตบต้นขาพลางร่ำไห้โอดครวญ:
“พวกเราทุกคนมาดูเร็วเข้า เหล่าอู่ตระกูลเฉินพอร่ำรวยก็ไม่นับพี่น้องแล้ว
พี่ชายพี่สะใภ้มีเรื่องให้ช่วย นี่กะจะบีบพวกเราให้ตายกันไปข้างเลยหรือไง!”