เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 448
หลังออกจากเขตตะวันตก ท้องฟ้าตรงขอบฟ้าก็พลันมืดครึ้มลงอย่างน่ากลัว เมฆดำก้อนใหญ่แผ่ขยายรวมตัวกันอย่างรวดเร็วราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก บดบังแสงอาทิตย์ที่เคยส่องสว่างจ้าจนหมดสิ้น
แสงสว่างโดยรอบมืดสลัวลงในพริบตา บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอึดอัดกดดัน ขณะเดียวกัน หมอกหนาทึบก็เริ่มเคลื่อนตัวม้วนคลื่นเข้ามาจากระยะไกลอย่างเงียบเชียบ ไม่นานนักก็ปกคลุมพื้นที่ตรงหน้าทุกคนจนมิด
ภายในหมอกมีเสียงกระซิบแผ่วเบาดังแว่วมาเป็นระยะ ทว่าเสียงเหล่านั้นกลับพร่าเลือนจนไม่อาจแยกแยะได้ ในม่านหมอกสีขาวยังมีเงาดำผอมแห้งเหี่ยวเฉาปรากฏวูบวาบอยู่เป็นครั้งคราว เคลื่อนไหวเชื่องช้าอย่างน่าพิศวง
ขณะที่ทุกคนกำลังรู้สึกกระวนกระวายใจกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เงาร่างเล็ก ๆ สองสายก็พุ่งทะยานออกมาจากหมอกหนาทึบอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงมายังทิศทางของอันเชี่ยนและพวกเขา