กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 417
"ตูม!"
เสียงตกน้ำดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก
เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป ทุกอย่างเกิดขึ้นภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ก่อนหน้านั้นไม่มีทั้งเสียงผิดปกติและเงาร่างใดให้เห็นแม้แต่น้อย
"ฮิ ๆ..."
เสียงหัวเราะเหนียวเหนอะน่าขยะแขยงดังขึ้นข้างหูอันเชี่ยน
เธอรู้แล้วว่าผีไร้รูปที่ผลักผู้เฒ่าตกลงไปในบ่อน้ำก็คือตัวเดียวกับที่พยายามทำให้ฉีอวี้ขาดอากาศหายใจจนตายเมื่อเช้านี้!
อันเชี่ยนระแวดระวังขึ้นมาทันที เธอก้าวถอยห่างจากบ่อน้ำอย่างรวดเร็ว
"ฮิ ๆ..."
เสียงหัวเราะยังคงวนเวียนอยู่ข้างหู เธอฟังออกว่าผีไร้รูปอยู่ใกล้ตัวมาก ตอนที่มันหัวเราะ อันเชี่ยนรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่พ่นเข้ามาในหู เส้นผมสั้นข้างแก้มพลิ้วไหวตามแรงลม